Elke week schrijft de gewezen horecaman over wat zich afspeelt in Landerd en de rest van wereld; geen echte column, maar “’n stukske” zoals de kastelein praatte met z’n stamgasten.
Reacties zijn van harte welkom op: Janopderadio@hotmail.com

CORINNE (&MARTIEN)

Toen ik in 1973 in Zeeland de Put overnam van Toon en Ida van de Kerkhof, was dat voor mij een hele grote onderneming, erg jong,ook erg lange haren, geen ervaring, nog nooit een glas bier getapt, lening via papa’s huis en totaal onervaren in de wereld van horeca en vergunningen etc. Mijn werkzaamheden lagen bij muziek en de handel daarin, plus een tijdelijke baan als administratief medewerker bij een grote betonfabriek. Zeeland werd in die tijd bestuurd door Burgemeester Frans Verheijen en daar kon je best veel mee lachen, ooit vergiste hij zich
erbarmelijk bij de aanpak van de rellen rond de Molukse jongeren, hij ging daar veel te hard op in en dat resulteerde in een ware veldslag begin jaren zeventig.
Ik ben nog steeds dankbaar dat het ons (Hans en ik) lukte om met overleg met deze jongens veel meer te bereiken als met de wapenstok, maar over dit onderwerp vertel ik later ooit wel ’s meer!

Op het gemeentehuis kreeg ik te maken met Martien Hermes, dat was een prachtige man, Martien wist alles van vergunningen en was o.a. verantwoordelijk voor de “vermakelijkheidsbelasting”, dat werkte aldus.
Je moest voor het weekend bij hem een rol kaartjes ophalen, daar stond op “vermakelijkheidsbelasting” en je moest elke bezoeker een kaartje geven, maar wij hadden geen entree zoals onze voorgangers, dus hadden we een probleem.

Toch kwam Martien dan ’s maandags de rol weer ophalen en kijken hoeveel kaartjes er van de rol af waren en eigenlijk hadden wij een probleem, want wij vroegen geen entree en wisten niet goed raad met de situatie.

Maar naast ons woonde Buurvrouw van Casteren en zij kende de situatie; ze fluisterde ons de volgende wijze raad in: “Ge moet nie tegen ’t gemeentehuis pissen, want dan zeiken ze jou um” en zei wist uit een rijke ervaring de oplossing.

Martien was al ’n keer flink ziek geweest, hij mocht wel werken, maar hij mocht absoluut niet roken en al helemaal niet drinken en als je dat niet mag, is dat meestal wat je wel graag wilt. Dus zorgden wij dat ’s maandags de Bokma koud stond, Martien zette zich aan de keukentafel, pakte uit een luciferdoosje een half sigaretje en leerde mij het genot van een jonge klare in combinatie met ’n sigaretje. Dat is wel zo verschrikkelijk lekker!
Het bleef altijd zeer bescheiden tot 1 of hooguit 2 borreltjes en dan vroeg hij hoeveel mensen er geweest waren, als wij dan zeiden 165 (het waren er in 3 dagen veel meer dan 1000), dan zei hij quasi-streng dat het er volgens hem wel 265 waren, en dan stemden wij nederig daarin toe.
Daarna pakte Martien een Stimorol en slofte met zijn handen in de boord van zijn broek weer terug naar het gemeentehuis.
Het ging écht maar over ’n paar centen, maar beide partijen hadden er zoveel plezier van !

Als we ooit de rol haalden als Martien er niet was, dan kregen we die van een blond meisje, en ze zei bij het afrekenen ’s maandags:
“265 hè , ja ja dat zal wel ” en wij voelden ons betrapt !

Dat was Corinne Mulder!
Zij regelde alles voor de burgemeester, zij typte de vergunningen en de brieven en was er altijd bij als de burgemeester ergens moest opdraven. Onze Burgemeester Verheijen overleed plotseling en na hem kregen we diverse andere burgemeesters, maar wat er ook veranderde met nieuwe secretarissen, nieuwe burgemeesters, lang rijen wethouders en
gemeenteraden, er was één constante factor ter secretarie, en dat was de mooie blonde Corinne

Als wij horecatechnisch zaken deden met het gemeentehuis zoals
recepties, buffetten, borrels of vergaderingen, dan ging dat altijd via Corinne.

Heel vaak herinnerde ze ons aan onze vreemde nachtvergunning, die vergunning tot 3 uur was automatisch en onopgemerkt in 1973 aan ons overgegaan en zou zelfs voor alle dagen gelden! We hebben die rare vergunning mogen houden tot bijna aan het einde, toen we zelf vonden dat we ‘m maar terug moesten geven om verdere verwarring te voor-komen, maar Corinne was er ook als je raad nodig had of nog vlug een of andere vergunning moest regelen !

Corinne Mulder heeft heel veel gedaan voor de mensen en de gemeente Zeeland, en later de gemeente Landerd, ik zelf kon met haar geen ruzie krijgen, we gingen respectvol met elkaar om en iedereen die haar gekend heeft, zal beamen dat dit bij veel mensen het geval was.

Eigenlijk vind ik dat zij te weinig gelauwerd is voor haar VEERTIG jaren inzet voor onze gemeente, vandaar mijn bescheiden bijdrage.

Dankjewel prachtige mevrouw Corinne !

Jan van As