Elke week schrijft de gewezen horecaman over wat zich afspeelt in Landerd en de rest van wereld; geen echte column, maar “’n stukske” zoals de kastelein praatte met z’n stamgasten. Reacties zijn van harte welkom op:Janopderadio@hotmail.com
NOORWEGEN
Deze hele week waren op het Inkakamp de jongens en meisjes van Jong Nederland uit Baarlo voor hun jaarlijkse kamp, ze troffen het niet zo best met het weer, maar ze hebben het toch goed volgehouden, ondanks de vele liters water die over hen worden uitgestort.
Vanmorgen (zondag) zag ik alleen nog de kanaaltjes die ze gegraven hebben om het water bij hun tentjes weg te houden.
Ik kwam daar deze week elke dag voorbij, een van mijn honden, onze Prince, is ’n verschrikkelijk lief dier en hij is dol op aanraking door kinderen, als ie ’n groep kinderen ziet dan maakt ie zich klein en sluipt als het ware naar de kinderen toe, die dat meteen begrijpen en deze grote herdershond vol liefde ontvangen. Kinderen zijn nooit bang voor ‘m.
Afgelopen woensdag kwam zo’n Limburgs menneke naar mij toe en zei met dat heerlijke Limburgse accent: “Mien opa het ok zonne Altdeutsche Schäferhund”, en dat is inderdaad de juiste benaming van het ras waartoe onze Prince, net als z’n broer uiteraard, behoort.
Volgens mij was dit jongetje een prima ventje, hij was beleefd en vroeg of hij de andere hond ook mocht aaien, ik waarschuwde hem dat die ’n beetje lomp was door zijn jonge leeftijd, maar dat deerde hem niet, en toen Zappatoo hem finaal ondersteboven liep, zei hij dat dit niks gaf, want “dan had ik maar naar jouw baaske moeten luisteren”.
Maar deze 10 maanden oude en zeer wispelturige Zappatoo maakte zich vervolgens ook klein en duwde zijn kop onder de arm van dat menneke , die de vraag om liefde beantwoordde en de hond omhelsde en aaide, terwijl die herriemaker van ons zich helemaal overgaf aan ‘m en gewoon op z’n rug ging liggen!
Zoiets is zo mooi om mee te maken. Van twee kanten is er onschuld, van twee kanten is er geen wantrouwen en van twee kanten is er de wil om samen goed te zijn. Klein mens en jong dier!
Als we jong zijn, dan zijn we allemaal – mens of dier – hartstikke eerlijk en onschuldig, het is echter de omgeving die mensen verandert en beïnvloedt, het zijn de ouders of de baasjes die onschuldige schepsels veranderen.
Helaas zijn er mensen die van ’n hond een vechtmachine willen maken, of ongewild een zenuwlijder creëren die van zich afbijt, zo zijn er ook ouders die falen bij de opvoeding van hun kind of, eveneens ongewild, problemen krijgen bij het grootbrengen van hun kroost.
En dan zijn er nog de invloeden van buitenaf, er zijn altijd hardroepers
geweest die de mensen ophitsen tegen elkaar, dat hebben we gezien met de Joden in de laatste oorlog, maar ook de gebeurtenissen in Rwanda en
voormalig Joegoslavië werden veroorzaakt door schreeuwers die complete volken wisten op te hitsen.
Wat nu in Noorwegen gebeurd is, is ook het gevolg van, wat wij noemen, opnaaierij, bangmakerij en ophitsing. De dader noemt in zijn manifest o.a.
de naam van de man die momenteel onze regering gijzelt, hij “gedoogd” het kabinet, dus alles moet eerst langs hem om uitgevoerd te kunnen worden.
Uiteraard haast ie zich nu wel om zich ver te distantiëren van de dader, maar inmiddels blijft hij wel doorgaan met vuilspuiterij en bangmakerij (“Tsunami van Islam”) over een godsdienst, en daar kan zelfs de rechter hem niet in stoppen, en veel landgenoten denken ook nog dat hij ’t bij het recht eind heeft !!
Denk daar asjeblieft ’s goed over na als je weer ’s gaat stemmen !
De kinderen op het Inkakamp zaten praktisch elke morgen, als ik langs kwam, onder diverse tentjes aan het ontbijt, vroeger bij de verkenners
zouden dat verschillende “patrouilles” zijn geweest, hoe het nu heet weet ik niet.
Toen ik daar zaterdagmorgen langs kwam waren ze niet apart in tentjes, maar allemaal op het grote terrein bij de toiletten bijeen, en waarschijnlijk in voorbereiding van de thuisreis.
Terwijl ik dat zo bekeek, bekroop me opeens dat rare gevoel.
Stel je toch ‘s voor dat er hier een als politieman verkleedde vent het terrein oploopt, en met ’n automatisch wapen al die jongetjes begint dood te
schieten.
Tot afgelopen vrijdag was zoiets onvoorstelbaar; zoiets kan nooit gebeuren.
Maar toen ik ’n uur voor dat moment wakker werd, hoorde ik wel de harde waarheid uit Noorwegen.
We gingen vrijdag slapen met de wetenschap dat er tien doden in Oslo
waren gevallen, en om 7 uur werden we wakker met het vreselijke nieuws van meer dan 80, en het zijn er inmiddels veel meer !
Oslo, dat prachtige grote, tolerante dórp waar ze zo gastvrij zijn voor iedereen die naar hen toe wil komen, Oslo lijkt eigenlijk heel veel op hoe ons
eigen Amsterdam ooit was.
De multiculturele samenleving is mislukt zeggen de hielenlikkers van
Wilders,
Noorwegen zal echter de komende jaren gaan bewijzen dat gastvrijheid, openheid en behulpzaamheid een mooiere eigenschap is als de bekrompenheid van eigen volk eerst.
Jan van As
