Elke week schrijft de gewezen horecaman over wat zich afspeelt in Landerd en de rest van wereld; geen echte column,
maar  “’n stukske” zoals de kastelein praatte met z’n stamgasten.
Reacties zijn van harte welkom op: Janopderadio@hotmail.com

KERMIS & PROSTAAT

Wat is er nou zo leuk aan het volgende:

Met ’n paar honderd man op ‘n hoop staan, je kunt je niet verstaanbaar maken want de ingehuurde band heeft zoveel versterking meegebracht, dat ZIJ bepalen wie er aan het woord is (zij zelf dus), bier voor 2,00 ( hlf 4,40) in een plastic glas dat indeukt, en dus bier verliest als je erin knijpt, en je moet er vaak in knijpen om het vast te kunnen houden, vervolgens drinkt zo’n plastic ding met dubbel randje ook zeer ongemakkelijk, en loopt bij elke slok ’n deel van het bier langs je kin, als je moet plassen of munten halen, dan moet je jezelf door al die andere “liefhebbers” heen wringen om de plee of dat lelijke witte hok te bereiken, je wilt zo graag lekker buurten met zoveel mensen die je wel ziet staan, maar niks tegen kunt zeggen, omdat ’n dikke getatoeëerde man met een bilnaad boven zijn afgezakte broek uit, aan de knoppen zit, en vandaag besloten heeft dat hij die muziek wel ’s lekker zal laten knallen. Een – schijnbaar beroemde – zanger roept: “Zeeland, hebben jullie er ’n beetje zin in ? Waar zijn die handjes” en op dat moment denk ik dan “Jij weg, of ik weg”, maar hij is voor veel geld in-
gehuurd en zingt via de installatie van de getatoeëerde bilnaad, en hij gaat dus niet weg, en is er maar een optie: Laat ik het nog maar even proberen.

Dan is er opeens iemand, die ik eigenlijk alleen maar wil groeten, maar die vindt het nodig om direct in mijn oor, te komen vertellen over zijn ziekte. Aan de ene kant van m’n kop tettert dus die sukkel die de handjes kwijt is (hij blijft vragen “Waar zijn die handjes?”) en aan de andere kant het verhaal van prostaatongemak, plasproblemen en incontinentie.

Als ik onderhand over mijn nek moet van de prostaattaal wordt ik opeens hartelijk begroet door iemand, die ook gerust door had kunnen lopen, en die pakt mijn andere oor van de zanger van de handjes over, en begint daarin van heel dichtbij te tetteren, dat ie gehoord heeft dat ik niet meer in Uden werk, en ik probeer hem uit te leggen dat dat al anderhalf geleden is, maar hij raast maar door, en vindt dat ik moet weten dat hij 3500 euro in de maand schoon in het handje heeft, dat ie ’n leuk vrouwtje (!) heeft en bij de hockey iemand kent, die mij ook kent, en dat ie die de groeten van mij zal doen. (Ik heb hem dat dus niet gevraagd hè, hij doet dat gewoon)

En de man die hij kent van de hockey dat is een kwallebak, waar ik helemaal niks mee heb, maar vroeger ooit mee heb samengewerkt, en die krijgt van de week dus de groeten van mij! Dan besef ik opeens dat de prostaat en die andere elkaar kennen, en ik zeg tegen die ene: “Hij het ’t ok meegemakt, hij is ernstig ziek” en dat werkt, want ze gaan met elkaar in gesprek, en ik krijg even lucht om met iemand te gaan buurten, die net ’n frikadel speciaal achter z’n kiezen of een chronische niet goed afgesloten maagklep heeft, ik doe net alsof ik op weg was naar iemand anders en gelukkig komt een bekende langs. Er moet worden bijgelapt en voor de derde keer geef ik 20 euro mee om munten te halen; fijn als je zoveel bekenden hebt, waarvan je denkt dat je ze allemaal iets te drinken moet geven!

Iemand heeft loempia’s gehaald en wil er mij een geven, net op dat moment wordt er gedrukt in de menigte en eindigt de loempia in hete saus via mijn spiksplinternieuwe shirt op de keien. Opeens denk ik aan mijn jonge hondje, en met 10 ongebruikte munten keer is huiswaarts.

Twee dagen later ga ik terug met het smoesje van munten opmaken; ’t is nu minder druk en er staat een prachtig orkest te spelen; een naspeelband van Johnny Cash, in vakkringen heet dat een coverband.

Ik ben onder de indruk van de stem van die man, en wil eigenlijk het liefst gewoon even luisteren, tenslotte is dat de bedoeling, toch ? Die man heeft zich in het zweet gewerkt om de nummers van Johnny Cash perfect te kunnen naspelen, de kastelein betaalt daarvoor, en dan is het de bedoeling dat je deze vorm van kunst bekijkt en beluistert.

Maar; geen schijn van kans. Ik heb alweer meteen ’n bekende musicus aan mijn oor hangen die zegt dat de band erg goed is, en vervolgens heel lang blijft lullen over allerhande andere bandjes; ondertussen krijg ik ook meerdere malen de meest gestelde kermisvraag; “Verrek, gij ok hier?” te horen.

Eigenlijk is dat een domme vraag, ik sta immers met 105 kilo en 189,5 cm vlak voor hun gezicht, en toch vragen ze of ik er ben!

Van alle kanten krijg je aanspraak, en van dat hele bandje heb ik 1 nummer helemaal kunnen luisteren, “Rusty cage” en dat was helemaal o.k., ik ben een groot bewonderaar van de Man in Black, en de luisteraars van mijn programma ervaren dat 3x per week, maar heb van die prachtige band weinig kunnen meeluisteren. Er waren altijd wel verhalen, klachten,
vragen, moppen, gewauwel en wat al niet meer.

De volgende morgen blijkt dat er ondanks de slappe glazen, nogal wat
alcoholisch vocht in mijn lijf is gekomen, en heb ik een ordinaire kater!

Wat is aan dit alles nou leuk ?

Alles: het is kermis; keigezellig kermis, helemaal goed !

en dat moet je meemaken om het te begrijpen want ik kan het niet anders uitleggen, die nieuwe kastelein had het trouwens goed voor mekaar, waar zou ie dat geleerd hebben? Drink en buurt voorzichtig !

Jan van As

Jan-isweer-opderadio
Elke ma-wo-vrijdag 16-18 uur
L-fm – 105 fm of 91,6 fm
Kabel 87,5 of www.l-fm.nl