Elke week schrijft de gewezen horecaman over wat zich afspeelt in Landerd en de rest van wereld; geen echte column, maar “’n stukske” zoals de kastelein praatte met z’n stamgasten. Reacties zijn van harte welkom op:Janopderadio@hotmail.com
PGB & MARTIEN
De lezer zal wel weten dat ik erg betrokken ben bij het lot van onze medemens met een verstandelijke beperking, daar kreeg ik zelfs een lintje voor !
Door al het negatieve nieuws over het misbruik van Persoon Gebonden Budget (PGB), is deze groep mensen de laatste tijd vaak in het nieuws, we zien schrijnende beelden van moeders die hun kind zonder dat budget geen waardig leven kunnen geven, maar ook mensen die dankbaar gebruik maken van deze regeling, waardoor ze een extra inkomen hebben.
Het is inderdaad wáár dat er nogal wat foute mensen zijn die oneigenlijk gebruik maken van de rekening, zoals de psychiaters die tegen forse vergoeding gezonde mensen indiceren voor een PGB, en mensen die de rekening indienen voor een aangepaste bus die later een camper blijkt te zijn. Ook grote organisaties weten van wanten als het gaat om lekker profiteren van de regeling door het beheren van de PGB’s voor de cliënten, uiteraard met aftrek van de kosten van de peperdure instellingen.
Zorgboerderijen, zorgcampings, zorghuizen, zorghotels, zorgwinkels en noem maar op, iedereen probeert zijn graantje mee te pikken, meestal keurig netjes, maar helaas ook heel vaak puur uit drang naar eigen gewin.
En wat doet ons gedoogde kabinet?
Ze gaan niet ’n stel ambtenaren aan het werk zetten om de verstrekte budgets na te sporen en te zien of ze terecht besteed worden, neen, ze gaan erin hakken. Ze schaffen gewoon bepaalde vormen af, hard en meedogenloos, en de profiteurs kunnen intussen gewoon hun gang gaan.
Want ik kan U verzekeren dat er gruwelijk gerotzooid wordt met Persoon Gebonden Budgets, en deze rotzakken brengen daardoor zwaar getroffen mensen in de problemen.
Ook bij onze Soos zijn heel veel mensen met een PGB, hun ouders krijgen dus een vergoeding om zorg voor hen te kunnen inkopen, dat brengt veel extra werk voor ze mee en ze moeten heel kritisch zijn.
Maar bij de Soos bekommeren wij ons daar niet om, en vrijdag zijn we mede dankzij Frans & Thijs en andere sponsors lekker met de OADbus weggeweest, 71 man/vrouw sterk reisden we naar Hellendoorn; het werd een topdagje, en ik vertel je het verhaal van Martien, dat zegt alles !
Martien komt al 30 jaar bij ons, vorige week is ie met de vut gegaan, dus Martien hoort niet meer bij de jongste, maar is ook zeker niet de oudste van de Soos, onze jongste is 15 en de oudste wordt 76 ! In het begin kwam Martien met zijn zus Ine, die het Syndroom van Down heeft, maar sinds zij niet meer komt, komt Martien gewoon alleen !
Op de Soos zit Martien het liefst op zijn krukje bij de bar en bekijkt alles op veilige afstand, dansen en polonaise is aan Martien niet besteed, laat hem maar rustig zitten en z’n verhaal vertellen tegen anderen.
Martien komt overal en weet dus heel veel, er valt met ‘m ook heel gezellig te kletsen.
Martien houdt van muziek en de trommel is dan erg populair bij ‘m, elke activiteit waar muziek bij is, is voor Martien een topavond. Tis unne moie mens !
Martien was er ook bij in Hellendoorn, hij was ingedeeld bij een “rustig groepje” van leeftijdsgenoten, en Martien sjokte netjes met de club mee van draaimolen naar bootjes, en van monorail naar bootschommel.
Maar Martien bleek totaal andere interesses te hebben, hij wilde in de achtbaan!
Spontaan werd ie naar de achtbaan gebracht,die niet over de kop gaat.
Martien werd een totaal ander wezen in dat karretje van de achtbaan, pet af, jas uit, en gaan met die banaan ! Na elke ronde rende hij snel om, om weer zo vlug mogelijk bij het hekje te wachten voor nóg ’n rit.
Toen wij ‘m vertelden over de grote achtbaan elders in het park, die twee keer over de kop ging, was onze vutter niet mee te houden en moest erheen. Hij moest naar de “harde en over de kopbaan”, ik zelf ga er voor geen miljoen inzitten, en er was ook niemand die met ‘m mee durfde, dus ging Martien alleen ….hij zat helemaal alleen in zo’n treintje!
Toen de karretjes vertrokken ging hij achterover zitten, strekte beide armen ten hemel en stootte zoveel geluid uit als hij kan, en dat deed ie van start tot finish. Hij genoot van de snelheid, de wind, de herrie en de actie. Hij zat dus de hele rit met de handen omhoog in de lucht en hield zich niet vast ! Ik heb ‘m in dertig jaar nog nooit zo gezien.
Zijn blijheid was ook de jongen aan de knop van de achtbaan opgevallen, en toen Martien terug was gebaarde hij of ie nog een keer wilde, en dat wilde Martien wel.
Na zéven ritjes was hij zo vermoeid dat men het welletjes vond, Martien was zo gelukkig en had zo verschrikkelijk genoten, z’n grijze haren stonden rechtop, z’n ogen waren anders als anders en hij hijgde van opwinding. Nogmaals; ik heb ‘m nooit zo gelukkig gezien !
En zoiets ontdek je als je met die mensen iets doet, geen psychiater of psycholoog kan bedenken dat juist dit het ultieme plezier van Martien zou zijn !
Na de ritten van Martien, Michel en de rest, weten elf begeleiders weer helemaal waarom het ook alweer zo leuk is om met mensen met een beperking om te gaan !
En Martien ? Die is dinsdag alweer naar de kermis in Uden geweest want daar staat volgens hem ook ‘n “harde- en over de kopbaan “
Jan van As
P.S. Op de foto zit Martien 2e van links met zwarte pet op !
Hallo Jan,
Als vaste lezer van jou “Cafeproat” ben ik wederom diep geraakt door dit stukje over PGB & Martien.
Geweldig wat jullie (soos) allemaal doen voor deze groep mensen geheel op vrijwillige basis, echt petje af hoor.
Zelf heb ik regelmatig te maken met mensen met een beperking omdat ik touringcar chauffeur ben een van onze vaste klanten is Set-reizen, die organiseert reizen speciaal voor die groep mensen. Wij halen die mensen op bij een verzamel punt, dat is voor ons meestal in Utrecht en brengen ze dan voor ‘n weekje met de bus naar Texel alwaar ik woon.
Tijdens zo’n week vervoeren wij ze regelmatig op het eiland als ze bv op het Wad gaan varen of ‘n middagje winkelen in de Koog. Ik geloof niet dat ik ooit meer dankbare mensen ben tegengekomen als hun, gewoonweg GEWELDIG. Ik zou tijdens zo’n week mijn weeksalaris af willen staan speciaal aan die groep mensen voor hun enthousiasme en dankbaarheid. Diep respect heb ik voor de begeleiders uiteraard, geheel belangeloos hun tijd geven voor hun die het zo hard nodig hebben. En als je hun na ‘n weekje Texel weer terug brengt naar het verzamelpunt in Utrecht worden ze weer opgewacht door ouders en/of familie, tranen in mijn ogen krijg ik dan, dat ik aan zo’n week heb mogen meewerken voor die geweldige mensen, tja dat ontroerd me.
Dus, ik zeg het ook nog maar ‘n keer, Handen Af van het PGB.
Ik zou nog wel een A4tje vol kunnen krijgen over die gouden mensen maar ik laat het hierbij. Jij snapt als geen ander hoe het is.
Groetjes van Texel…Tiny vd Berg…