Door Ron van de Straat
Grappig hoe dat soms werkt. Ik had de afgelopen weken intensief gewerkt aan een ontwerp met een beplantingsplan. Een vrij gewone en standaard stadstuin van 8,5 bij 14 meter. Kernwoorden: reliëf, dieptewerking, waterornament, verlichting, natuurlijk, zitplaatsen op verschillende strategische plekken in de tuin. Het is mijn vak, mijn uitdaging dus ga er maar aanstaan Van de Straat. Ik heb gewikt, gewogen, keuzes gemaakt en vorige week heb ik mijn concept-plan gepresenteerd. En natuurlijk is het dan prachtig als mensen het helemaal enthousiast ontvangen. Zoals dat in het onderhavige geval ook gebeurde. Ik hoef er in feite niets meer aan te veranderen. Alleen nog even netjes uitwerken, een boekje maken en een afspraak plannen om het geheel definitief te presenteren.
De volgende ochtend breekt aan en ik zit thuis achter mijn bureau om het plan verder uit te werken. Ineens slaat de twijfel toe. Ik vraag me af of ik wel de juiste keuze voor de bomen heb gemaakt. Worden ze niet te groot of te breed. Geven ze ook op den duur wel het gewenste effect in de tuin. Ik pak het dikke bomenboek er nog eens bij en kijk naar alternatieven. Zou een lijsterbes niet fraaier zijn dan de sierpeer die ik nu gekozen heb? Ik struin internet af naar allerlei foto’s van de bewuste bomen in allerlei levensfasen en in veel verschillende toepassingen. Alsof ik dat bij het maken van het ontwerp niet ook al had gedaan. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat ik nog steeds dezelfde keuze maak voor deze situatie. De bevestiging of de keuze echt de juiste is geweest zal pas over vijf tot tien jaar komen. Dan pas zijn de bomen geplant, aangeslagen en zover gegroeid dat je aan den lijve ondervindt of het gegroeid is zoals je had verwacht.
Iedere keer weer merk ik dat deze spanning tussen idee en werkelijkheid precies de reden is dat ik dit vak heb gekozen. De uitdaging om te kunnen voorzien wat de natuur gaat doen. Welk effect je kunt bereiken als je daar op een slimme manier gebruik van maakt. En iedere keer is daar ook het element van onberekenbaarheid. De natuur heeft altijd weer verrassingen in petto. Soms leiden ze ertoe dat het verhaal dat ik met een tuin wil vertellen nog spannender en fraaier wordt dan ik had voorzien, soms is het gewoon een regelrechte afknapper. Gelukkig komt dat laatste veel minder vaak voor dan het eerste. Het zou veiliger zijn als ik in mijn ontwerpen meer met dode architectonische materialen zou werken. Stenen, hout, ijzer en plexiglas houden hun vorm. Maar ik heb mijn vak gekozen voor het levende groen. Een risico, maar zo werkt dat in het leven.
Veel plezier en tot tuynpraat.
Ron van de Straat, Tuynplan, uw tuinvormgever, Ravenstein 24 januari 2011
