Inmiddels een jaar of vier geleden heb ik mijn voortuin onder handen genomen. Natuurlijk goed over nagedacht, een ontwerp gemaakt en daarbij ook een beplantingsplan. Zoals het hoort voor een tuinontwerper. Alles netjes volgens het boekje gepland, gemaakt en beplant. En in de loop van de jaren is vrijwel alles gegroeid zoals het de bedoeling was. Wat wil je nog meer zou je zeggen. Aan alle voorwaarden voor een beetje tuingeluk is voldaan. De wijze woorden die ik vorige week hoorde over beleving en geluk in en met de tuin schieten weer door mijn hoofd. Geluk is een momentopname, je kunt als tuinontwerper op zijn hoogst de voorwaarden scheppen, maar het geluk zelf zit in mensen en niet in de tuin. Het is een geluk als je het eens in de zoveel tijd mag beleven.
In mijn voortuin bijvoorbeeld heb ik naar eer en geweten een plant gebruikt die mij het nodige tuingeluk zou moeten opleveren; Diamantgras! Calamagrostis brachytricha voor de kenners onder ons. Deze grassoort staat erom bekend dat hij behalve fraai bloeit in het najaar, ook op een prachtige manier dauw en regendruppels gevangen houdt in zijn bloeiaren. Met de juiste lichtval is het dan net of er diamanten aan de plant groeien. De afgelopen jaren echter is het gras prima gegroeid, heeft het prachtig gebloeid en heeft het sneeuw en ijs gevangen in schitterende beelden, maar nog nooit had ik de diamanten aangetroffen. Waar is mijn tuingeluk heb ik me wel eens afgevraagd.
Zaterdagavond toen ik naar bed ging regende het pijpenstelen. Ik kon in de verste verte niet bevroeden wat ik de volgende ochtend in mijn tuin zou aantreffen. Met het slaapzand van Klaas Vaak nog in mijn ooghoeken strompelde ik zondagochtend de woonkamer binnen. Terwijl ik in de keuken het koffieapparaat aanzet om te kunnen voldoen aan mijn primaire levensbehoefte van dat moment kijk ik even onze achtertuin in. Wat schijnt dat zonnetje heerlijk de tuin in vanmorgen. Met de handen in de zakken van mijn badjas en mijn gedachten ergens tussen hemel en aarde slof ik door de kamer naar het raam aan de voorkant. Ik kijk de voortuin in en bammm…. daar zijn ze, DIAMANTEN!!!! Niet te geloven. Jaren zit je ernaar uit te kijken en natuurlijk op het moment dat je het het minst verwacht gebeurt het toch. Ik weet niet hoe snel ik mijn fototoestel van boven moet halen. In mijn badjas sta ik als Pipo de Clown voorover gebogen over het gras, fototoestel in de macrostand, om maar niets van die pracht te hoeven missen en het voor eeuwig op de gevoelige plaat vast te leggen. Natuurlijk slaag ik daar maar heel gedeeltelijk in en vergeet ik in mijn ijver om het tafereel vast te leggen volkomen om er gewoon van te genieten. Stom hè? Maar vanochtend is het geluk met mij, want ook als ik tien minuten later weer voor het raam sta zijn de diamantjes er nog en kan ik er nog even volop van genieten. Maar niet zo heel lang, want een half uur later zijn de druppels verwaaid en verdampt en is het mooie licht uit de lucht.
Geluk is echt een momentopname, maar het is heerlijk om mee te maken.
Veel tuingeluk gewenst.
Ron van de Straat, Tuynplan,
uw tuinvormgever,
Ravenstein 19 september 2011
