Een beetje triestig zit ik uit het keukenraam naar buiten te staren. Met hier en daar nog wat sneeuwresten, nat, verkleumd, bruin en half vergaan ligt zelfs mijn tuin er vandaag desolaat bij. Ik probeer achter een lekkere bak hete koffie met iets smakelijks erbij de inspiratie te vinden voor het beplantingsplan bij het ontwerp waar ik vandaag mee aan het werk ben. En hoe zeer ik ook van mijn werk houd, vandaag wil het nog helemaal niet lukken. Het miezert in mijn hoofd zoals het ook buiten miezert. Een grijze mist heeft zich vandaag van mij meester gemaakt. De koffie smaakt best, maar daar heb je het vandaag wel mee gehad vrees ik. Ik kijk moedeloos naar de kale Ginkgo biloba van de buren. Als een kaal, nat, triest en gigantisch kruis steekt de boom ver boven de haag uit. En hoe speciaal en vooral hoe prehistorisch oud het ras ook is, vandaag maakt hij me depressief.

Plots zie ik beweging. En kleur nota bene. We wonen in het geheel niet in of bij een bos, maar ineens duikt er een Grote Bonte Specht op de stam van de boom. Schichtig kijkt hij om zich heen, om vervolgens systematisch de stam te bekloppen. Zijn snavel blijft steken in een gaatje in de bast en als hij hem eruit trekt zie ik hem een lekker hapje oppeuzelen. Hij hipt verder naar boven en houdt abrupt stil. Een tortelduif strijkt neer op de bovenste tak van de boom. Ik weet dat, de specht niet; het zijn er altijd twee. En inderdaad nog geen tien seconden later strijkt nummer twee neer naast zijn geliefde. Specht kijkt nog even verstoord, maar besluit dan dat er van die twee geen gevaar te duchten is. Hij gaat vrolijk verder met zijn prikacties. De duiven beginnen inderdaad vrolijk hun verenkleed op te poetsen en kijken elkaar verliefd aan, zoals alleen tortelduiven dat kunnen. Enkele minuten later met nog een paar lekkere hapjes achter zijn spechtenkiezen vertrekt Specht naar de volgende boom. En dit alles neem ik waar dankzij een kale bomenstaak.

Mijn humeur is plotseling helemaal opgeklaard. Welgemoed verdwijn ik weer naar mijn knusse werkkamer op de zolder en binnen een half uur rolt er een keur aan planten en plantencombinaties uit mijn creatieve brein. Nog verbaasd over de omslag die een triest bomenkruis teweeg kan brengen in een mistig ontwerpersbrein, kan ik niet nalaten een kleine juichkreet te slaken:”Lang leve de Ginkgo biloba! Lang leve de Bonte Specht!”

Veel plezier en tot tuynpraat.

Uw tuinvormgever,

Ravenstein 11 december 2010