Afgelopen week las ik een artikel over Marlies Dekkers. De dame van die prachtige lingerie bedoel ik inderdaad. Haar lingerielijn boeit me eerlijk gezegd maar heel beperkt hoor, daar ging dit artikel ook helemaal niet over. Het ging veel meer over hoe het nu allemaal zo gekomen was en over haar kijk op de wereld van vandaag. Over haar manier van managen en ontwikkelen van haar bedrijf. En wat me het meest trof was de volgende opmerking:”Alles wat ik heb gedaan is het volgen van mijn droom. En wat is er nou leuker als van je droom je werk te kunnen maken.”

Een tijdje geleden ben ik begonnen met een ontwerp voor een achtertuin. Op zich niet zo veel bijzonders, maar één wens sprong eruit. Deze mensen wilden waterornament in de tuin. Ik kan in dat kader weinig met een “Manneke Pies” of krullerig waterbakje. Als je internet afstruint op zoek naar inspiratie kom je dat soort dingen nogal eens tegen. Maar alles wat ik zie zet me wel aan het denken en dromen. Die dromen en gedachten beginnen zich langzamerhand om te vormen tot een beeld dat in mijn hoofd vast gaat zitten. Vervolgens komen ze op de één of andere wonderbaarlijke wijze in mijn vingers terecht. Het enige dat ik daarvoor hoef te doen is het volgen van mijn droom. Mijn vingers zijn inmiddels steeds beter in staat om mijn droom in begrijpelijke beelden te vertalen.

Het is heus niet altijd zo eenvoudig geweest als ik het nu voor u beschrijf. Hoe veel er in mijn leven al in mijn brein heeft geborreld zonder dat het in mijn vingers terecht kwam of zelfs maar kon komen weet ik absoluut niet. Onbeschrijflijk veel vrees ik. Eerst al heb ik moeten ontdekken en erkennen dat ik droom. Toen heb ik onder andere allerlei technieken moeten leren om die dromen in beeld te kunnen brengen.

En het allerbelangrijkste is misschien wel dat ik heb moeten leren mijn dromen in beeld te durven brengen. Nog steeds is het zo dat er heel veel in mijn hoofd borrelt zonder dat het ooit op papier terecht komt. Het dromen houdt ( gelukkig) nooit op. Selecteren is de kunst. Gisteren stond ik op een gegeven moment voor een kale voortuin. Een paar bol gesnoeide coniferen op stam ‘sierden’ het paadje naar de voordeur en voor de rest was het een keurig op z’n Hollands aangeharkte zandvlakte. Geen spatje onkruid te bekennen. Bepaald geen bron van inspiratie zou je denken. Ik stond daar in het zonnetje te wachten tot een van mijn fietsmaten zijn lekke band verwisseld had. Ineens zie ik uit die kale zandvlakte allemaal groene puntjes omhoog steken. Heerlijk, de krokussen beginnen alweer te groeien. Beelden schieten door mijn hoofd van hoe ik die kale vlakte omtover tot een droomtuin. Tsja, wat is er nou leuker als van je droom je werk te kunnen maken.

Veel plezier en tot tuynpraat.

Uw tuinvormgever, Ravenstein 17 januari 2011