Soms schieten er zomaar allerlei gedachten door je hoofd. Afgelopen week was ik even lekker aan het relaxen; beetje fietsen, beetje fotograferen, beetje ontwerpen, beetje van de zon genieten, beetje zo van alles wat. We zouden een paar dagen de hort op met de vouwwagen, maar meer dan één dag Achterhoek is er niet van gekomen. Zoonlief moest vrijdag een knieoperatie ondergaan, dochterlief moest donderdagavond werken en zo rolden we van het één in het ander zonder dat de spullen ingepakt raakten. Misschien wel een beetje te lui, de nachten waren in ieder geval nogal fris en het eigen huis lekker comfortabel. En groen is onze tuin ook. Voordat je het weet is de week om en kom je erachter dat het niet meer de moeite loont om je spullen in te pakken.

Vanochtend (zondag) zit ik met een lekker stuk zelf gebakken appeltaart lekker lui met een boek in de tuin en ineens zie ik de Thalictrum bloeien. Normaal gesproken niet eens zo bijzonder, hoewel de ijle bloemen als paarse wolken boven de border uitsteken. Maar ineens moet ik er gewoon een foto van maken; heel close. Dan merk je hoe bijzonder zo’n wolk er van dichtbij uitziet. Tsja, en dat is vervolgens weer aanleiding tot een gedachtenstroom die ik niet anders dan vol verbazing bij mezelf kan gadeslaan. Ik las bijvoorbeeld afgelopen week iets over kant en klare hagen en ineens zag ik daar een heel interessante toepassing voor in een ontwerp waar ik mee bezig ben.

Met het grootste gemak springen mijn gedachten van het ene naar het andere onderwerp. Tegenstellingen rollen door mijn hoofd als ballen op een bowlingbaan. Steeds weer worden er allerlei kegels omver geworpen. Van kant en klare hagen gaat het naar commercie, van commercie naar eigenheid, van architectuur beland ik moeiteloos in groengebruik en voor ik het besef denk ik na over begrippen als modern versus romantiek of strak versus landelijk. Eten uit de tuin komt ook nog even voorbij geflitst om vervolgens zonder enige concrete aanleiding over te gaan in gemakkelijk in onderhoud versus lekker gevarieerd en groen. De wereldproblemen die ik uit de krant vis laat ik nog maar even buiten beschouwing, maar reken erop dat ze er moeiteloos tussendoor flitsen. En het grappige is dat ik niet eens gek word van mezelf. In mijn eigen tuin, samen met mijn eigen gezinnetje, voel ik me helemaal senang. Daar voel ik me als God in Frankrijk en mogen al deze gedachten stromen. Dan vormen ze op zijn hoogst een inspiratiebron voor een prachtige tuin die ik voor iemand anders in gedachten heb. Dat is wat me steeds weer drijft; ik gun mijn klanten hetzelfde thuisgevoel, dezelfde veiligheid en geborgenheid als die ik zelf ervaar. En als ik zo kan filosoferen ben ik op mijn best. Leuk hè? Er broeit weer iets!

Veel plezier en tot tuynpraat.

Ron van de Straat, Tuynplan, uw tuinvormgever, Ravenstein 8 mei 2011