Vincent van Gogh was er al helemaal van ‘begeistert’ zoals onze oosterburen zo fraai weten uit te drukken. Een echt Nederlands woord heb ik er niet voor. Het licht en de kleuren van zonnig Frankrijk hebben hem geïnspireerd tot prachtige schilderijen. Iedereen kent zijn zonnebloemen, ze zijn vermaard om hun kleurgebruik en levendigheid.

Ik ben geen schilder. En hoewel ik inmiddels enkele keren in Frankrijk op vakantie ben geweest, heb ik tot aan de afgelopen zomer nooit op die manier het licht en de kleuren ervaren. Waarschijnlijk moest ik daarvoor eerst door middel van mijn werk met de neus op de feiten gedrukt worden. Wij mensen nemen tenslotte pas serieus iets waar als we erop geattendeerd worden. Hoe veel mensen ik nog dagelijks tegen kom die geen idee hebben wat groen en natuur voor invloed hebben op het gevoel van rust en ruimte…. Maar enfin, afgelopen zomer had ik ineens zo’n aha erlebnis (alweer die oosterburen). We hadden net ons eten op en zaten op onze charmante camping lekker uit te buiken en de dag te evalueren. De zon zakte langzaam en streek met zijn laatste stralen over het heuvelachtige landschap. Zomaar ineens kreeg ik de ingeving om met mijn fototoestel de camping af te lopen en een wandelingetje rondom de camping te maken. Beïnvloed door het licht en het idee dat er net om de hoek een groot veld met zonnebloemen lag. Nieuwsgierig naar het tafereel dat ik daar aan zou treffen. En ineens zag ik daar wat ook Vincent van Gogh moet hebben gezien en ervaren. Het was net of de warmte van de dag was opgeslagen in het veld met zonnebloemen en nu op het einde van de dag in één keer in de atmosfeer losgelaten werd. Zoals gezegd, ik ben geen schilder, ik kan niet schilderen, maar zelfs ik kreeg de kriebels om dit tafereel vast te leggen. Het begon achter mijn ogen met de eerste overdonderende waarneming. Verplaatste zich vervolgens naar mijn hartstreek en onderbuik; een soort verliefdheid maakte zich van mij meester. Om vervolgens te eindigen in mijn vingertoppen. Dit moest ik vastleggen! En omdat ik geen penseel bij de hand had en daar bovendien totaal niets mee had kunnen uitrichten, heb ik iets gebruikt waar ik als moderne mens wel mee uit de voeten kan. Ik heb het gefotografeerd. En iedere keer als ik nu die foto zie komt dat momentum weer in mij naar boven. De zon, het licht, de warmte, de charme van de omgeving; steeds opnieuw een beetje verliefd.

Vanochtend was bijvoorbeeld zo’n moment. De lucht was Hollands grijs, het regende pijpenstelen en van arren moede ben ik geheel tegen mijn gewoonte in tot half elf in mijn nest blijven liggen. En ook nog geslapen als een os, je houdt het niet voor mogelijk. Dat je dan even terug denkt aan je vakantie mag geen verbazing wekken. Op zoek naar iets leuks om in dit artikel op te nemen scrolde ik o.a. langs deze foto.

Pats…boem…Zomaar ineens overkwam het me weer. Dat gevoel van verliefdheid en warmte dat ook over me kwam in de ‘Tuin van Frankrijk’. Voor eens en voor altijd weet ik nu uit eigen ervaring waarom de Loirestreek zo wordt genoemd en door de Unesco aangewezen is als werelderfgoed.

Ron van de Straat, Tuynplan,  uw tuinvormgever, Ravenstein 4 september 2011